با یک سبد گل شقایق در انتظار آمدنت که لحظه ها را می شمارم.

و ساعتها خیره می نگرم . با یک سبد از محبت با یک سبد از دلسوزی

برای تو .

بر سر راهت می نشینم تا شاید گذر عارفانه ات به میکده خراب ما افتد

و ترحمی نمایی و ما را از شراب مستانه ات سیراب سازی!

کسی که تو را دوست دارد . تو دوستش نمی داری . اما کسی که تو

دوستش داری و او هم تو را دوست دارد . به رسم و آئین هرگز به هم

نمی رسند و این رنج است.

زندگی یعنی این

وقتی خواستم زندگی کنم. راهم را بستند. وقتی خواستم بمیرم.

گفتند:بزرگترین گناه نا امیدی است. وقتی براستی سخن گفتم .

گفتند: دروغ است . وقتی به ستایش روی آوردم گفتند: خرافات

است. وقتی گریستم . گفتند: کودکانه است. وقتی خندیدم گفتند:

دیوانه است. حال دگر مانده ام ..... و حال که دیگر! سخن نمیگویم.

گویند عاشق است! این است زندگی من .... براستی چه دنیای

دیوانه ایست

خسته ام از آدمهایی که هر روز عاشق میشوند. آدمهایی که خود

را نمی شناسند. گوشهایشان میبیند میدانند که نمی دانند اما

عاقلترین افراد خویش را میدانند. خسته ام از آدمهایی که سرانجام

خودشان را می دانند اما تلاشی برای تغییر آن نمی کنند که نگاهشان

دیگران و خودشان را فریب میدهد.قلب سنگیشان پشت چهره ساختگی

و لباسشان مخفیست آدمهایی که تفاوت عشق و هوس را نمی دانند

خسته ام از خودم که آدمم.

همه ی ما با اراده به دنیا می آییم. با حسرت زندگی میکنیم و با حسرت

میمیریم این است مفهوم زندگی کردن . پس هرگز به خاطر غمهایت گریه

مکن و مگذار این زمین پست شنونده ی آوای غمگین دلت باشد افسوس

آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی میکنیم آن زمان که دوستمان دارند

لجبازی میکنیم و بعد برای آنچه از دست رفته آه میکشیم.